loading...

«Το κορίτσι που ήθελε να αγγίξει το μισοφέγγαρο» είναι ένα παραμύθι για ενήλικες, που μιλά για την απώλεια, τη ζωή και τον θάνατο, την αγάπη, τον πόνο αλλά και για το περιπετειώδες ταξίδι ενός μικρού παιδιού που θέλει να σώσει την ψυχή του πατέρα του.


Λίγα Λόγια για την Παράσταση:

«To κορίτσι που ήθελε να αγγίξει το μισοφέγγαρο» είναι μία παράσταση μοναδική του είδους της από άποψη τεχνικής και εξοπλισμού και πραγματοποιείται με τρισδιάστατη απεικόνιση σκιάς και προβολές από έναν αυτοσχέδιο χειροκίνητο προτζέκτορα. Η αφήγηση γίνεται ζωντανά και συνοδεύεται από ηλεκτρονική μουσική ειδικά γραμμένη για την παράσταση.

Η ιστορία της παράστασης είναι δανεισμένη από την λαϊκή προφορική παράδοση της Ιαπωνίας και βασίζεται στο γιαπωνέζικο παραμύθι Tsuki no Waguma – The Crescent Moon Bear. Πρόκειται για ένα διαχρονικό παραμύθι για ενήλικες που τους ταξιδεύει στον Πόλεμο των Χαρακωμάτων, αναδεικνύοντας τις δραματικές συνέπειες του. Η παράσταση μιλά όμως και για την αγάπη, το θάρρος και την αυτοθυσία ενός μικρού κοριτσιού που ξεκινά ένα περιπετειώδες και δύσκολο ταξίδι για να σώσει την ψυχή του πατέρα του…

Η παράσταση σε πρώτο επίπεδο πραγματεύεται τις επώδυνες συνέπειες της βίας του πολέμου στον ψυχισμό του ανθρώπου. Αναφέρεται δε, ιδιαίτερα στο μετατραυματικό στρες εκείνων που ενώ καταφέρνουν να επιβιώσουν από τον πόλεμο, δυστυχώς βιώνουν έντονες δυσκολίες επανένταξης και κάποιες φορές αυτό το στρες αποβαίνει μοιραίο.

Υπάρχει για αυτούς πραγματική επιστροφή;

Μέσα από την αντίθεση της παιδικής, αμόλυντης, υγιούς ψυχής [της κόρης] και του επιβαρυμένου, αγχωμένου, αλλοιωμένου ψυχισμού του πατέρα αναδεικνύονται θεμελιώδεις αντιφατικές έννοιες, συναισθήματα και καταστάσεις όπως αγάπη – μίσος, υγεία – αρρώστια, ελπίδα – απελπισία, ζωή και θάνατος, η διαδρομή και μετάβαση ενός ανθρώπου από το ένα στο άλλο, η εξέλιξη και μεταμόρφωσή του.

Εν τέλει, και σε βαθύτερο επίπεδο μέσα από ένα παραμύθι, η παράσταση επεξεργάζεται το παράλογο, το μάταιο, το ανήκουστο. Δια μέσου των συναισθημάτων ενός παιδιού και του στρατιώτη πατέρα του, αλλά και μέσα από την δύναμη της ψυχής, την αθωότητα και την επιμονή ενός νέου, καθαρού ανθρώπου η παράσταση μιλά για την αλλαγή, για το φως που είναι πάντα εκεί.

Οι δε τεχνικές του θεάτρου σκιών και της αφήγησης παραμυθιού, σε μιαν ατμόσφαιρα αέρινη, άυλη, άχρονη λειτουργούν έτσι ώστε το ενήλικο κοινό, να «ρίχνει» τις άμυνες του και να αφήνεται στην εικόνα και τον βραδύ ρυθμό, όπως τα παιδιά.

Βιογραφικό του Paramana Puppet Theatre (paramanapuppetheatre.blogspot.gr)

Το Κουκλοθέατρο ParaMana ιδρύθηκε το 2006 με σκοπό να συνδυάσει το παραδοσιακό κουκλοθέατρο με νέες και καινοτόμες τεχνικές. Μέχρι σήμερα έχει δημιουργήσει τέσσερις παραστάσεις ενώ μέσα στο 2016 ετοιμάζει μια ακόμη καινούρια παραγωγή για ενήλικο κοινό τον ‘Hikaru’. Κάθε μία από αυτές τις καλλιτεχνικές δουλειές χαρακτηρίζεται από την ιδιαιτερότητα και την πρωτοτυπία των τεχνικών που χρησιμοποιεί.

Από τον Σεπτέμβριο και μέχρι το καλοκαίρι η ομάδα ταξιδεύει σε σχολεία όλης της Ελλάδας και παρουσιάζει παραστάσεις θεάτρου σκιών σε παιδιά και εφήβους στηρίζοντας με ποσοστό επί των εσόδων την οργάνωση «Γιατροί του Κόσμου».

Παράλληλα, παρουσιάζει ιστορίες και για ενήλικο κοινό σε επιλεγμένα θέατρα και χώρους πολιτισμού. Στην Αθήνα συνεργάζεται με το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και στη Θεσσαλονίκη με το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο και τον Δήμο Θεσσαλονίκης, το Θέατρο Τ.

Έχει συνεργαστεί με τους: Ερτ, Arte Channel, Anemon Productions, με τον Ηλία Καρελά και καλλιτέχνες του εξωτερικού όπως τους Jo Smith, Colette Garrigan, Helene Le Roux κα. Το ParaMana συμμετείχε δύο φορές στο Φεστιβάλ κουκλοθέατρου και Παντομίμας στο Κιλκίς και στο Φεστιβάλ Imagini dell’interno στο Pinerolo της Ιταλίας, στο Art2Work στις Βρυξέλλες στο Βέλγιο και στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου στο Charleville-Mézieres.

loading...